Hier zit ik dan. Een weekje vakantie na 1.5 week behandeling te hebben gehad. Mijn vakantie staat propvol gepland. En het enige wat ik wil is slapen. Niet eens uit somberheid, echt uit vermoeidheid. Het tentamen wat morgen voor de deur staat, terwijl de letters voor mijn ogen dansen. Ik heb geen tijd gehad om te studeren. Soms geef ik mezelf tijd om even te slapen, maar het probleem is dat ik niet bijgeslapen raak.

Meerdere malen is het door mijn hoofd geschoten: laat het tentamen zitten. Alleen is de angst van afgaan te groot, sowieso als ik het niet haal. Niet alleen ik zal dat denken, iedereen zal dat denken. En als ze het niet denken, zie ik die meelijwekkende gezichten al voor me. Dat is nog erger.

Het is een puinhoop in mijn hoofd. Ik weet dat ik bot doe tegen K. maar dat is niet vanwege haar. Het is vanwege mijn gedoe/angst dat alles oproept. Het feit dat dat geen plaats maakt voor als er iets met haar is, hoe erg ook.
En hoe ik mezelf daarom haat. Mezelf haast iets aan wil doen omdat ik niet zo wil zijn. En hoe uitzichtloos de hele situatie kan lijken.

De smerigheid die ik steeds maar voel maar niet kan plaatsen, helpt niet. Dit is niet het moment om er iets over te zeggen, dat is het nooit. 

Het eten dat nooit ophoudt. Ik ben gemotiveerd, maar de warme maaltijden maken me bang. Zo bang dat ik direct vol zit, door prop en het dan niet binnen durf te houden.

Ik wil niet terug zondag. Ik weet niet wat ik over mijn vakantie moet vertellen. Ik weet niet wat ik waar dan ook over moet vertellen. Ik weet niet hoe ik met mezelf moet omgaan totdat ik leer hoe dat moet. Ik wil niet onder de mensen zijn als ik me niet oké voel.

Ik wil alles even niet meer.

Feeling awful.

Morgen naar S. Ik kan niet zeggen dat ik er veel mee bezig ben aangezien mijn gedachten in beslag worden genomen door andere dingen. Jaren ben ik me niets anders bezig maar nu lijken mijn gedachten hierover zo 'leeg' dat ik niet eens weet wat mijn doelen zijn. Of misschien ben ik er teveel mee verstrengeld en heb ik afhankelijkheid in mijn hoofd. Geen eetgestoorde stem die tegen me praat, maar een afhankelijke stem. 

Het enige wat ik kan bedenken is dat het er morgen misschien wat beter uitziet dan de eerste keer omdat morgen waarschijnlijk de zon schijnt.

Alles wat K. doet en zegt maakt me bang. Weken ging dat wel goed en voelde ik me daarvan bevrijd, maar nu lijkt het in alles terug te komen. Het maakt leven onmogelijk. Het is alsof ik de angst niet kan verdragen en daardoor destructief moet zijn. 

Me aan haar vastklampen is wederom enger dan ooit. Gelijk komt de vraag in mij op: aan wie dan? Wat moet ik anders?

Als ik geen lieve ouders en broertje had, wist ik wel wat ik zou doen. Maar wat nu?
Ik vraag me keer op keer af of het nog erger kan worden? En zo nee; waarom dan niet voor opname kiezen? Al vraag ik me af of ze me kunnen helpen. Ik vraag me af of ik mezelf kan helpen in een groepsbehandeling. Dat waar ik nu zo mee zit, zal ik waarschijnlijk niet uitspreken.

Mijn P. behalen waar ik zo hard voor gewerkt heb en waar ik constant voor over mijn grenzen ben gegaan, wordt nu een straf… omdat ik dan naar S. moet van mezelf.

Opeens weet ik niet of ik me wel goed kan en wil gedragen naar M. en E. toe. Persoon M. zat eerder alleen in mijn hoofd, maar dat ik haar nu al noem beloofd weinig goeds.

Kan ik niet gewoon een ongeluk krijgen? Iets wat me hiervan weghaalt maar waar ik niet zelf voor hoef te kiezen?

Geen zin in alles.

Als ik denk een stukje van de puinhoop op te ruimen, wordt het om een of andere reden altijd een nog grotere puinhoop. Ik moet D. vertellen waar ik mee bezig ben. Ik moet iemand iets vertellen, want blijkbaar is alles voor mezelf houden een slecht idee.

Ik dacht dat ik best duidelijk was in mijn mail, maar volgens E. ben ik dat niet. Ik volg mezelf ook totaal niet meer, geen idee wat belangrijk is en wat niet, geen idee wat ik nou wil bereiken. En vooral het onderscheid tussen M., ES. en APS. Iedereen wil wat anders.
Als ik even logisch had nagedacht wist ik ook dat E. zo zou reageren en meer afstand zou bewaren. Ik neem het mezelf zo kwalijk dat ik het gezegd heb. Anderzijds had ik geen keus; ik wist dat ik de mist in zou gaan binnenkort. Maar toch. Nu ben ik pas echt in paniek geraakt.

Ik ben ook echt doodop. Zodra ik in bed lig wordt het piekeren nog 10x erger en zodra ik mijn ogen open doe is mijn hoofd bomvol. Mijn nachtjes worden steeds korter.

Ik heb nu zin om in mijn bed te gaan liggen en alles te laten voor wat het is. Geen energie meer te steken in school en al zeker niet in OP. Als ik dat doe kom ik natuurlijk helemaal in de problemen. Heel even, heel heel even, 1 seconde, denk ik; onderneem nou eens actie, doe er iets aan. Maar alle andere seconden denk ik dat ik liever in mijn bed lig.

..

ik voel zoveel. Maar ik kan het niet beschrijven.

Het gaat niet goed.

Vast.

Ik weet niet waar ik moet beginnen met typen, mailen of praten. Zo bang voor alles wat er uit gaat komen. En ergens wil ik niets liever dan dat, maar ik weet niet meer waar het kan en mag. Niets voelt veilig. En wat veilig voelt, mag niet.
Ergens weet ik dat ik klaar ben met K. Dat ik me er niet meer mee bezig wil houden, dat het me teveel kost en te weinig oplevert. Het is alleen zo eng om dat uit te spreken, om het te weten, te beseffen. Ik kan niet zonder. Ik mag niemand anders.
Het perfecte moment om in behandeling te gaan. Ik weet het. Maar ik moet mijn P nog halen.
Ondertussen is daar E. Ik gedraag me over het algemeen zoals het moet, maar in mijn hoofd is het een puinhoop. Soms voelt het goed als ik me wel ‘verkeerd’ gedraag. Het gevoel is zo fijn. Tegelijk ontstaat er zoveel paniek. Want, waar gaat dit heen? En wat als ik dit kwijtraak?
Het is natuurlijk wel makkelijk dat K. hierdoor wat minder aanwezig is in mijn hoofd, maar het is niet per se handig om dan iemand anders te hebben.
Wel/niet.. wel/niet… op alle vlakken.

Vanaf morgen ben ik een week vrijwel alleen thuis. Ik ben er klaar mee, terwijl ik er niet klaar mee mag zijn.
Ik ben bang om zo K. onder ogen te zien en dan te voelen wat ik al weet. Ik weet niet of dat er nog bij past.

Ik denk dat ik hier alleen schrijf als ik wanhopig ben. Ik denk dat ik daar nu ernstig tegenaan zit. Kan mezelf totaal niet meer volgen. Gisteren voor het eerst weer naar D. geweest. Op zich heel erg fijn, kwam er met een goed gevoel vandaan. Het overzicht is terug en het is duidelijk waar ik aan moest werken komende periode.
Besloot om het ook direct goed op te pakken voor mezelf. Behalve het eten dan, dat heb ik uitgesteld tot vanmorgen. Zag het voor het eerst sinds een hele tijd weer een beetje zitten. Kwam ook nog langs SB (toevallig 8-)) en kwam daar ook nog een ‘doel’ tegen voor als het ooit nog gaat gebeuren dat ik daar met K. terecht kom.
Misschien had ik zin om te vertellen dat het een fijn gesprek was. Misschien dat ik een uitdaging had gevonden. Misschien dat ik had gezien dat er ook hele kleine swirls bestaan en dat ik dat wel durf. Misschien dat ik mijn lijst weer op wilde pakken. Misschien dat ik mijn tentamen had gehaald. Misschien dat allemaal. Met trots en een bepaalde vorm van enthousiasme, zoiets. 

Niets daarvan. En ik voel me teleurgesteld. Vandaag wederom niets. Nog meer teleurstelling.

Ik sta stijf van de spanning. Kan niet eens uitleggen waarom precies, maar onder andere het weer naar de uni moeten, K. die thuis gekomen is en het weer wegen morgen na lange tijd. Denk dat het wel iets beter gaat als K. gemaild heeft en er niets ‘engs’ in staat, maar het kan natuurlijk van wel en niets zegt dat ze vandaag mailt.
Ik weet niet wat ik wil. Een stukje veiligheid geloof ik.

Geloof dat ik mijn date voor dinsdag maar af zeg. Mijn hoofd staat er totaal niet naar. Het is enkel weer iets wat er bovenop komt, al weet ik dat ik er soms ook naar verlang. Eigenlijk heb ik er nu ook geen tijd voor, met die tentamenweek en alles voor OP. Vraag me al ernstig af hoe ik het ooit allemaal af moet krijgen, al lukt het best als ik ‘s nachts nog iets langer doorga. Merk ook dat ik weer ga terugkrabbelen voor die presentatie. Al krabbel ik volgens mij overal voor terug. Blijf liever even thuis van de uni en dat had ik ook gedaan als ik geen brein had gehad.. en geen VAI, dat vergeet ik steeds.

En nu moet ik eigenlijk studeren en piano spelen, maar ik kom tot helemaal niets. Ik lees wel, maar neem niet op. En ik ben veel te rusteloos. Ben vandaag overal 2/3 minuten mee bezig en volgens mij al wel 40 keer de trap op en af geweest.

Gisteravond E. opgebiecht dat ik een APS heb. Ik had een dapper moment geloof ik. Gelukkig lijkt ze het goed op te pakken, maar ik voel me verrot. Constant het gevoel dat ik door de grond wil zakken, wil verdwijnen. Voel me ook niet minder gespannen. Ben er nog steeds veel mee bezig, al is dat op een wat andere manier dan hiervoor.

Vraag me steeds af of dit wel nodig is, al weet ik het antwoord eigenlijk wel. Voel me bang omdat ik de deur dichtgegooid heb en K. kan wegvallen. Ben boos dat ik het weer zo ver heb laten komen.

Ook weer meer met behandeling bezig, terwijl ik nu eerst dat verrekte tentamen moet halen. Weet niet waar ik allemaal zit met mijn hoofd, maar in ieder geval niet bij het brein. Heb de stof voor een week vandaag ‘gelezen’, maar heb niet het idee dat ik er ook maar iets van heb opgenomen.
Weet niet hoelang ik het nog ga volhouden. Ik geloof dat de druk van mijn studie nu teveel is, al wil ik nog steeds niet stoppen omdat ik ook niet in behandeling durf.

De hele week zitten de tranen al hoog en ben constant bang dat deze op het verkeerde moment zichtbaar worden. Kan ook helemaal niets hebben van mensen. Reageer regelmatig geïrriteerd. Slaap ook laat, weinig en kort. Dat helpt vast niet mee. Op momenten dat het ‘moet’ laad ik me op en daarna lijk ik nog verder dan voor dat moment, terug te zakken.

Ik wacht tot het slecht genoeg gaat. Maar wanneer is het slecht genoeg?

Geen zin om een eerste ‘echte’ bericht neer te zetten nu, al is het ook raar om vanuit niets maar te typen, of te ‘klagen’, want dat doe ik.

Het lijkt wel alsof niemand door heeft dat het niet volgens plan gaat hier. Of misschien willen mensen het niet weten of horen omdat het al een tijd niet goed gaat. In ieder geval voel ik me erg bezwaard als ik iemand ermee lastig val, maar tegelijk voel ik me ook steeds meer alleen omdat ik het gevoel heb dat ik het niet kwijt kan.

Aan alles merk ik dat mijn eetstoornis sterker en sterker wordt en dat ik er niet meer tegen kan verzetten. De moeite met mijn lichaam lijkt in korte tijd veranderd te zijn in zo’n enorme last dat ik liever niet meer naar buiten ga, niet wetend wat ik aan moet trekken, er niet meer om kunnen gaan dat de anorexia niet meer zichtbaar is. Als het dat al ooit geweest is.
Mijzelf in een zomer shirtje, met stokjes als armen uit de mouwen stekend… dat beeld verdwijnt niet meer uit mijn hoofd.

Mijn vriendinnen proberen me nog steeds wijs te maken dat aan mij te zien is dat ik een eetstoornis heb. Ik geloof het niet. Echt niet. Mijn eetstoornis gelooft het niet, maar ikzelf ook niet. En ik kan hen niet wijs maken dat ik me zo vreselijk voel in dit lichaam. Dat ik zo jaloers kan zijn op dun. Dun door wat voor reden dan ook, iets wat zij ronduit belachelijk vinden. Dat is het misschien ook wel.

Maandag moet ik weer naar de diëtiste. Ik denk dat ik niet ben afgevallen in al die weken, maar ik ben ook bang dat ik gek word als ik gelijk ben gebleven. Het zou helpen als ik weer meer kon bewegen.
Het is ergens zo eng dat ik met een standaardlijst afviel, maar nu met veel minder (waarschijnlijk) niet. Ik snap het niet. Ik weet niet wat ik moet gaan eten en hoeveel. Ik ben ontzettend bang dat ik niet meer kan afvallen.

Ik weet dat ik niet moet afvallen, maar ik kan echt niet anders. Echt niet. En het moet snel…